ಡೈಸಿ ಮುಂದಿರುವ ಗುರಿಗಳೇನು? ತುಂಬಾ ಇದೆ ಎಂದರು ಡೈಸಿ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರತಿಭೆ ಏನು ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಆಸೆಯಂತೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಮಚ್ಚು ಇದೆ. ಕೊಚ್ಚುವವರಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಹುಸಿ ರಮ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚೇನಿಲ್ಲ. ಸಿಟ್ಟು, ಸಣ್ಣತನ, ದ್ವೇಷಗಳೆಲ್ಲ ಇವೆ. ಹೊಡೆದಾಟಗಳಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ, ತಂಗಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಿಗೆ ಜಾಗವಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆ ಕೊನೆಗೂ ನಡೆದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವೈಭವೀಕರಣ ಇಲ್ಲ! ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನ ಮೋಸ, ರಾಜಕೀಯ, ಚಿಲ್ಲರೆತನ, ಕ್ರೌರ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಕಾರಿ ಒಕ್ಕಣೆಯಂತೆ ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಶ್ರೀಧರ್‌ ಬರವಣಿಗೆಯಂತೆ ತಣ್ಣಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಗಳ ರೋಚಕ ಶೈಲಿಯ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕುತೂಹಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿ ಗಮನಾರ್ಹ.

`ಆ ದಿನಗಳು' ಚಿತ್ರ ಕೋತ್ವಾಲ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರ ಮಗ ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಸೊಸೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಉದ್ಯಮಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಗನ ವಿರುದ್ಧ ಕೋತ್ವಾಲನನ್ನು ಛೂ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮಗ ಕೋತ್ವಾಲನನ್ನೇ ಸಾಯಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ನಡುವೆ ಕೋತ್ವಾಲನನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಜಯರಾಜ್‌ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಬಚ್ಚನ್‌-ಶ್ರೀಧರ್‌ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮಿಯ ಮಗನೂ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕತೆ.

ಈ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ನಿರ್ದೇಶಕರು ದೃಶ್ಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಳೆಯ ಕಾರುಗಳು, ಅರೆ ಹಳದಿ ಕಲರ್‌ ಟೋನ್‌ ಮತ್ತು ಉದಾರೀಕರಣದ ನಂತರದ ಜಗತ್ತಿನ ಕೆಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೂ ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕತೆಯ ಟೇಕಾಫ್‌ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ಗಳ ಕುರಿತೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಭೂಗತ ಜಗತ್ತಿನ ಕತೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ವಿಸ್ತತ ಭಾಗದಂತೆ ನೋಡಿ ಸಂಯಮದೊಂದಿಗೆ ನಿರೂಪಿಸಲಾಗಿರುವುದು `ಆ ದಿನಗಳು' ವಿಶೇಷ. ಶ್ರೀಧರ್‌ ಬರೆದ ಕತೆಗೇ ಅಂಥ ತಣ್ಣಗಿನ ಗುಣವಿತ್ತು. ಗಿರೀಶ್‌ ಕಾರ್ನಾಡ್‌ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅವರು ಬರೆದ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆ ಆ ಗುಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಟ್ಟಗೊಳಿಸಿದೆ. ಅತುಲ್‌ ಕುಲಕರ್ಣಿ, ಗಿರೀಶ್‌ ಕಾರ್ನಾಡ್‌, ಚೇತನ್‌, ಆಶೀಷ್‌ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಅಭಿನಯ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತೆರೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಕೊಲೆಗಾರನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತುಲ್‌ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅಭಿನಯ ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇಳೆಯರಾಜ ಸಂಗೀತ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಕತೆಗೆ ಪೂರಕ. ನಾಯಕಿಯ ಅಭಿನಯದ ಕುರಿತು ಇದೇ ಮಾತು ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ವೇಣು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ. ಹುಡುಕಾಟದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಟೆಡಿಕ್ಯಾಮ್‌ ಫೀಲ್‌ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

`ದಾದಾಗಿರಿಯ ದಿನಗಳು' ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ 1980 ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೌಡಿ ಜಗತ್ತಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತಣ್ಣಗಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಆ ದಿನಗಳ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಶ್ರೀಧರ್‌ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆ ದಿನಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಜಾತಿ ಜಗಳಗಳ ಕುರಿತು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದರು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ರೌಡಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಬಂಧದ ಕುರಿತು ವಿವರಣೆಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕತೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. `ಆ ದಿನಗಳು' ಚಿತ್ರ ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯದಿದ್ದರೂ ರೌಡಿ ಜಗತ್ತಿನ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಈ ಕನಸುಗಳ ಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಅಕಿರಾ ಕುರಸೋವಾ ಜೋಡಿಸಿರುವ ರೀತಿಯೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡವನಾಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕನಸುಗಳು ವಯಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಾಗುವ ಪಲ್ಲಟ, ಭಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತವೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಕನಸಿಗೆ ಇರುವ ರಮ್ಯ ಗುಣ ಮುಂದಿನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿ, ಅದರ ಮುಂದಿನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿ, ಕೊನೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಕುಲದ ವೇದನೆ, ವಿಶಾಶದ ಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕುರಸೋವಾ ಹೇಳಿರುವ ರೀತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಮೊದಲ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮಾತು ಕೇಳದೇ ನರಿಗಳ ಮದುವೆ ನೋಡಿದ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತು ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಗಳ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸತ್ತುಹೋದ ತನ್ನದೇ ತುಕಡಿಯ ಸೈನಿಕರು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಾನ್‌ಗೋನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಅಣುರಿಯಾಕ್ಟರ್‌ಗಳ ಅನಾಹುತ ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಅಳುವ ದೆವ್ವಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯವಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಿಂದ ದೂರ ಇರುವ ನೀರಿನ ಗಿರಣಿಗಳಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಸ್ಮಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ವಿಜ್ಞಾನ, ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರ ಇರುವ ಊರು ಹೇಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕನವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಕನಸುಗಳ ಕತೆಯ ಮೂಲಕ ಕುರಸೋವಾ ಮನುಷ್ಯನ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ದುರಂತ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಬದುಕಿಗಾಗಿನ ಕನವರಿಕೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಇದು ಕುರಸೋವಾ ಮಾಡಿದ ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರೀತಿ ಬೆರಗು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಿದ ರೀತಿ, ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದ ರೀತಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ವಿನ್ಸೆಂಟ್‌ ವ್ಯಾನ್‌ಗೋನ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಆತನ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಹೋಗಿಬಿಡುವ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿಬಿಡುವ, ಆತನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಬಿಡುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರ ಎಂಟು ಕನಸುಗಳ ಗುಚ್ಛವಾದರೂ, ಎಂಟು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕನಸುಗಳ ಕತೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಒಂದೇ ಕತೆ ನೋಡಿದ ಅನುಭವ ದಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕತೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕುರಸೋವಾ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕನಸುಗಳ ಗೆಲುವು.

ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಬಳಿ `ಮಂಜಿನ ಹನಿ' ಎಂದು ಮಾತು ಶುರುಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು `ಅಂತರ್ಯಾಮಿ' ಅಂತ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಸಿನಿಮಾ ಕುರಿತು ಹೇಳತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೇನು ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ `ಕಂಬನಿ' ಅಂತ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿನಿಮಾದ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ `ವಿಂಡೋ' ಅಂತ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರವಿ. `ಕ್ಯಾಮರಾ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಿಟಕಿಯ ಕರ್ಟನ್‌ ಆಚೆ ಏನೇನೋ ನಡೆಯುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಕ್ರೇಜಿ ಐಡಿಯಾಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಜನರೇ ಕ್ರೇಜಿಯಾಗುವಂಥ ಐಡಿಯಾ ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ.

ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂರು ಮೊಬೈಲುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಂಬರುಗಳಿಂದ ಬರುವ ಕರೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ನಂಬರುಗಳು ಗೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡದ ಹದಿನಾರೋ ಹದಿನೇಳೋ ವರ್ಷದ ಅನಾಮಿಕ ಅಭಿಮಾನಿ ಹುಡುಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಲೇ ನೀಲಿ ನೋಟ್‌ಬುಕ್‌ ತೆಗೆದು ತಾವು ರಾಗ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ನೂರಾರು ರಾಗಗಳನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತಾರು ರಾಗಗಳಿಗೆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳ ಪಲ್ಲವಿ ಮುಗಿದಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳ ಚರಣ ಮುಗಿದಿದೆ. ಸರಳ ಶಬ್ದಗಳನ್ನೇ ಆರಿಸಿ ಆರಿಸಿ ಹಾಡುಗಳ ಮಾಲೆ ಪೋಣಿಸುತ್ತಾರೆ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌. ಈ ಸರಳ ಹಾಡುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗಾಢವಾಗಿ ತಟ್ಟುವುದೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. `ಹನಿ ಹನಿ ಸೇರಿ ನೀರಾದೆ' ಎಂದು ಮೊದಲ ಸಾಲು ಬರೆಯವ ರವಿ `ಹರಿಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇಮಿ ನೀ ರಾಧೆ!' ಎಂದು ಬರೆಯುತ್ತ ಕಾಣದ್ದನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕವಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ!

ಖುಷಿಗೊಂದು ಹಾಡು. `ಕಂಬನಿ'ಗೊಂದು ಹಾಡು. ಮಗನ ಇಂಟ್ರಡಕ್ಷನ್‌ಗೆ ಇನ್ನೊಂದೇ ಹಾಡು. ಹಾಡು ಹಾಡು ಹಾಡು ಎಂದು ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಒಂದು ರಾಶಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಐದು ವರ್ಷ ರಾಗ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬೇಡ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳು ಅವರ ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿವೆ.

ಇಬ್ಬನಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ

ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೇಮಿಯಂತೆ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತ `ಮಂಜಿನ ಹನಿ' ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಗದಿರುವ ಶಾಟ್‌ಗಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಲೆದಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಂಜು ಮತ್ತು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿ ವಾಪಸಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ, ಸೀತಾರಾಮ್‌ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ `ಮಂಜಿನ ಹನಿ'ಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಿದ್ದಾರೆ!

`ಸೆಂಚುರಿ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಮುಂದಿನದು ದೈವೇಚ್ಛೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾ `ಮಂಜಿನ ಹನಿ' ಕುರಿತು ಮಾತಾಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌. `ಈ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಗ್ರಾಮರ್‌ಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುರಿದಿದ್ದೇನೆ' ಎನ್ನುವ ಅವರಿಗೆ ಈ ಚಿತ್ರ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ. ಸಂದೇಶ್‌ ನಾಗರಾಜ್‌ಗಾಗಿ ಈ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರು ಒಂದು ದಿನವೂ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ತಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಹೋದರೆ ನವೆಂಬರ್‌ ಮೊದಲ ವಾರ ಚಿತ್ರದ ಬಿಡುಗಡೆ.

ಚಿತ್ರಕತೆ ಕತೆ!

ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್‌ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ರೀತಿ ವಿಶಿಷ್ಟ. ಚಿತ್ರಕತೆಯೆಂದರೆ ತಯಾರಾಗಲಿರುವ ಸಿನಿಮಾದ ನೀಲಿನಕ್ಷೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿಡ್‌ ಫೀಲ್ಡ್‌ರಂಥ ಚಿತ್ರಕತೆ ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುವ ಸೂತ್ರಗಳ ಕುರಿತೂ ಅವರು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಚಿತ್ರಕತೆಯನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪೊಂದು ಅವರ ಜೊತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಿಂಗರಿಸಿ ಅವರು ಚಿತ್ರಕತೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದ ಚಿತ್ರಕತೆಯನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಆರ್ಟ್‌ ಪೇಪರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುದ್ರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬೈಂಡ್‌ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ ಅವರ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ, ವಿಧವಿಧವಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅದು ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ! ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತು ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ಇದು ಅವರ ಸೂಟ್‌ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆಯುವಾಗ ಚಿತ್ರಕತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ತಿರುವಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈಗಷ್ಟೇ ಪ್ರಸವವಾಗಿರುವ ಮಗುವಿನಷ್ಟೇ ಜೋಪಾನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಆಸೆ.

ಹೊಕ್ಕಳು, ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ನವಿಲುಗರಿ

ಹೊಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಉದುರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರೆ ರವಿಚಂದ್ರನ್‌ಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. `ಹೊಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆ ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟು ಚೀಪ್‌ ಆಗಿ ಕಂಡಿಲ್ಲ' ಎನ್ನುತ್ತ ಫಿಲಸಫಿಕಲ್‌ ಆಗುತ್ತಾರೆ ರವಿ. `ನಾನು ಹುಟ್ಟಿರುವುದೇ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ. ಅದರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಗೌರವ' ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತು ನವಿಲುಗರಿ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಜಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. `ನವಿಲುಗರಿ ಇರುವ ಒಂದಾದರೂ ಶಾಟ್‌ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೆ ಆಸೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು. ನವಿಲುಗರಿ ಇದ್ದಮೇಲೆ ಕೇಳಬೇಕೇ? ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಾಯಕಿಯಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ನಾಯಕ ಕನಸುಗಾರನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸೀತಾರಾಮ್‌ ಬೆಳಕುಗಳ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕನಸುಗಾರನ ಬಣ್ಣದ ಕನಸು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ!

.......

ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಅವರನ್ನು ಮೊದಲೂ ನಾನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಈ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಹೀಗೆ ಅವರನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಅವರು ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮಾತ್ರ `ಓಂ' ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ದೇಶನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ.

ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. `ಓಂ' ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಹೇಳಲು ಹೋಗುವಾಗ ನಾನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪೇಪರ್‌ ಕಟ್ಟಿಂಗ್‌ಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆಯಿಲ್‌ ಧಂಧೆಯ ಕುರಿತು ಕಲೆ ಹಾಕಿದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಹೀಗೊಂದು ಧಂಧೆಯಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದಾರೆಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಹೀರೋ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್‌ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದೆ. ಇದನ್ನು ಆದಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸೋಣ ಅಂತ ನನಗಿರುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಖುಷಿಪಟ್ಟರು. ಚಿತ್ರದ ಕತೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ತಯಾರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗುತ್ತೀಯಾ ಎಂದು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಕತೆ ಹೇಳಿದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ಕತೆ ಹೇಳುವಾಗ ಒಂದು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಆ ದಿನವೂ ನಾನು ಅದೇ ರೀತಿ ಕತೆ ಹೇಳಿರಬೇಕು.

ಡಾ.ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕತೆ ಕೇಳಲು ವರದಪ್ಪ ಇರಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುವ ಪ್ರಕಾರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿದಾಗ ಅದೊಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ವರದಪ್ಪ ಒಟ್ಟಾರೆ ಕತೆಯ ಗ್ರಾಫ್‌ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಓಹೋ, ಕತೆ ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಗಿ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ತಿರುವು ಬಂದು ಹೀಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯನ್ನು ಅವರು ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಒಬ್ಬರು ಕಲಾವಿದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿ ಸೀನ್‌ನ ಒಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವ್ಯಾವ ಸೀನ್‌ನಲ್ಲಿ ಏನೇನಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತ ಅದರೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. `ಅಲ್ಲಿ ಕಾರು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಳಿದ ಹೀರೋ ಹಾಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ' ಎಂದೆಲ್ಲ ಮನನ ಮಾಡುತ್ತ ಅವರು ಕತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೇ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ ಹೇಳುವಾತನಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರ್ಶಗಳ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕಾಲ ಅದು. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ. ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆ: `ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಅಂದರೆ ಏನು?' ಅಂತ. `ಸಮಾಜ ಅಂದರೆ ಯಾರು? ನಾನು, ನೀವು, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ಅಣ್ಣ, ಅಪ್ಪ ಇವರೆಲ್ಲ ತಾನೇ? ಅವರೆಲ್ಲ ಅವರವರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಸಮಾಜಸೇವೆ' ಎಂದು ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾದ ಅರ್ಥ ಇದೆ ನೋಡಿ.

`ಓಂ' ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಶುರುವಾಯಿತು. ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಬ್ಯಾನರ್‌, ಸರಿಯಾದ ಹೀರೋ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ಅದು. ಕತೆಯನ್ನು ವರದಪ್ಪ ಮತ್ತು ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ಯಾವಾಗೋ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಶಿವರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಅವರಿಗಂತೂ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನಕ್ಕೇ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಖುಷಿಕೊಟ್ಟು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ನಿರ್ದೇಶಕರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅನುಮಾನಗಳಿದ್ದವು. `ಅವರನ್ನು ಯಾರೂ ಏನೂ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್‌ ಮಾಡಬೇಡಿ' ಅಂತ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವರದಪ್ಪನವರು ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.

ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮುಗಿಯಿತು. ಸಿನಿಮಾದ ಪೋಸ್ಟ್‌ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್‌ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಮೊದಲ ಕಾಪಿ ಬಂತು. ಸಿನಿಮಾ ಸೆನ್ಸಾರ್‌ ಆಗಬೇಕು. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವರದಪ್ಪ ಮತ್ತು ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಗಾಜನೂರಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸೆನ್ಸಾರ್‌ ಮಂಡಳಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಟ್‌ಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವಷ್ಟನ್ನು ನಾನು ಅರೆಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಬೇರೆ ಕಟ್‌ಗಳನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡುಬಿಡೋಣ ಎಂಬ ಒತ್ತಡ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ನನಗೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವರದಪ್ಪ ಮತ್ತು ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ನೋಡಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಅವರೂ ಈ ಕಟ್‌ಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರೆ ಸೆನ್ಸಾರ್‌ ಜೊತೆ ವಾದ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಗಾಜನೂರಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದವರೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದರು. ನಾನು ಕಟ್‌ಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ ಕಟ್‌ ಮಾಡಕೂಡದು ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಹೊರಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಜನರು, ವಿಮರ್ಶಕರು, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯವರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು.

ಇದಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ವಾರ ಕಳೆದಿರಬೇಕು. ಸಿನಿಮಾ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರಿಂದಲೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮೀರಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. `ಓಂ' ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಬ್ಲ್ಯಾಂಕ್‌ ಆಗಿತ್ತು. ಮುಂದೇನು ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹೋಗುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಯಾಕೆ ಹೀಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. `ಸಿನಿಮಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ನೀವು ಫ್ಲಾಪ್‌ ಸಿನಿಮಾ ಕೊಟ್ಟವರಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರಿದರು. ನನಗೆ ಆ ದಿನ ಕಣ್ಣೀರೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ `ಓಂ' ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

(`ಓಂ' ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಜ್ರೇಶ್ವರಿ ಕಂಬೈನ್ಸ್‌ ವತಿಯಿಂದ ಪಾರ್ವತಮ್ಮ ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್‌ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಭೂಗತ ಜಗತ್ತು, ಅಲ್ಲಿರುವ ಆಯಿಲ್‌ ಧಂಧೆಯ ನಡುವೆ ಅರಳುವ ಪ್ರೇಮಕತೆಯ ಚಿತ್ರ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ಭಾರೀ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸಿತ್ತು)

ನಿರ್ದೇಶನದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಟನೆ ಕಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಪ್ರೇಮ್‌ರನ್ನು ಕೇಳಿನೋಡಿ. ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. `ಕೆಲಸದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ' ಎನ್ನುತ್ತ ಪ್ರತಿ ಶಾಟ್‌ ತೆಗೆದ ನಂತರ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನೂ ರಸವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. `ನಾನು ಇಲ್ಲದ ಶಾಟ್‌ಗಳು ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಇರುವ ಶಾಟ್‌ಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲೂ ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದನ್ನು ಹಾಕಿ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಸಿಂಗಲ್‌ ಶಾಟ್‌ ಫೈಟ್‌

ಮೈಸೂರು ಲ್ಯಾಂಪ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೈಟ್‌ ಚಿತ್ರೀಕರಣ. ಸ್ಟೆಡಿ ಕ್ಯಾಮ್‌ ಬಳಸಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಪ್ರೇಮ್‌ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ನಾಲ್ಕೂವರೆ ನಿಮಿಷದ ಫೈಟ್‌ ಅದು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಶಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೈಟ್‌ ಮುಗಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮೂರು ದಿನ ರಿಹರ್ಸಲ್‌ ನಡೆಸಿದರು. ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಚಿತ್ರೀಕರಣ. ನಾಲ್ಕುವರೆ ನಿಮಿಷಗಳ ಫೈಟ್‌ ನಡೆಸಿ ಶಾಟ್‌ ಓಕೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಪ್ರೇಮ್‌ ನೆಲಕ್ಕೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟರು.`ಅಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೈಗೆಲ್ಲಾ ರಕ್ತ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು' ಎಂದು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಪ್ರೇಮ್‌. ಈ ಚಿತ್ರದ ಹೈಲೈಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಫೈಟ್‌ ಕೂಡ ಒಂದು. ಕಟ್‌ ಮಾಡಿ ಫೈಟ್‌ಗಳನ್ನು ಸಂಕಲಿಸಿದರೆ ಫೀಲ್‌ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಶಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೈಟ್‌ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ನಡೆಸಿದರಂತೆ.

ಕಾಲೇಜ್‌ ಪ್ರೀತಿ

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹನ್ನೆರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಗಳಿವೆ ಎಂಬ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟನ್ನು ಪ್ರೇಮ್‌ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನ್ಯಾಷನಲ್‌ ಕಾಲೇಜ್‌ದು ಫ್ಲ್ಯಾಶ್‌ಬ್ಯಾಕ್‌ ಲವ್‌. ಜೈನ್‌ ಕಾಲೇಜಿನದು ಒನ್‌ ವೇ ಲವ್‌. ಮೌಂಟ್‌ ಕಾರ್ಮೆಲ್‌ ಕಾಲೇಜಿನದು ಇನ್ನೊಂಥರಾ ಲವ್‌ ಆದರೆ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಕಾಲೇಜಿನದು ರಫ್‌ ಲವ್‌.

`ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಾಲೇಜು ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರಿಸರ್ಚ್‌ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪ್ರೇಮ್‌. ಹಿಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಅವರು ಇಂಥ ಹೋಮ್‌ವರ್ಕ್‌ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದುಂಟು. ಸಹಜತೆಯ ಫೀಲ್‌ ಕೊಡಲು ಇದೆಲ್ಲಾ ಅವಶ್ಯಕ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪ್ರೇಮ್‌.

ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳು

`ಪ್ರೀತಿ ಏಕೆ ಭೂಮಿ ಮೇಲಿದೆ?' ಚಿತ್ರದ ಸೀಡಿ ಕವರ್‌ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಿಡಿ ಕವರ್‌ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಹೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೀಡಿ. `ಈ ರೀತಿಯ ಕವರ್‌ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ನಮಗೆ ಒಂದಕ್ಕೆ ಮೂರು ಖರ್ಚಾಯಿತು' ಎಂದು ಪುನಃ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಾತಾಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ ರಾಮ್‌ಪ್ರಸಾದ್‌. ಪ್ರೇಮ್‌ ಪ್ರಕಾರ ಈಗ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಜನ ಸೀಡಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. `ಜೋಗಿ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡುಗಳು ಶೇಕಡಾ ಎಂಬತ್ತರಷ್ಟು ಕ್ಯಾಸೆಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಖರ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಉಳಿದಿದ್ದು ಸೀಡಿ. ಈ ಸಲ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸೀಡಿಗಳೇ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಜೋಗಿ ಸ್ಟೈಲ್‌

ಪ್ರೀತಿ ಏಕೆ ಭೂಮಿ ಮೇಲಿದೆ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಚಾರ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ `ಜೋಗಿ' ಛಾಯೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. `ಜೋಗಿ' ಹಾಡುಗಳ ಸೀಡಿಗಳನ್ನು ರಾಮ್‌ಪ್ರಸಾದ್‌ ಜೋಳಿಗೆಯ ಆಕಾರದ ಕವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಆಕಾರದ ಕವರ್‌ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. `ಜೋಗಿ' ಹಾಡುಗಳು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದರೆ ಇದು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿದೆ. ಹಾಡುಗಳ ಧಾಟಿಯಲ್ಲೂ ಜೋಗಿ, ಎಕ್ಸ್‌ಕ್ಯೂಸ್‌ಮಿ ಚಿತ್ರಗಳ ಕೋಲಾಜ್‌ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಸೂತ್ರ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಮ್‌-ಪ್ರೇಮ್‌ ಜೋಡಿ ಈಗ ಅದೇ ಸೂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಯಶಸ್ಸಾಗಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಕುತೂಹಲಕರ. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿತಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಮ್‌ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ರಕ್ಷಿತಾರ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ.

ಬಿನ್ನೆ ಯತ್ತೆ

ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿರುವ ಸಂಪಿಗೆ ಕಾಡು ಶಾಲೆಯ ವರಾಂಡದ ತುದಿ ಕಂಬಕ್ಕೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದ ಗಂಟೆ ಢಣಢಣನೇ ಬಾರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ನಾಲ್ಕನೇ ಇಯತ್ತೆಯವರೆಗೆ ಕಲಿಸುವ ಲೋಯರ್‌ ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲು ಅದು. ಎದುರಿಗೆ ಎರಡು ತೆಂಗಿನ ಸಸಿಗಳು. ಸಾಲಾಗಿ ಗೆಂಟಗೆ,ಜಿನಿಯಾ, ಸೋಣೆ ಗಿಡಗಳು. ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಜನವರಿ ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಮತ್ತು ಅಗಸ್ಟ್‌ ಹದಿನೈದಕ್ಕೆ ಮದುಮಗಳಂತೆ ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧ್ವಜಗಂಬ. ಎದುರಿಗೆ ಬೇಲಿ.

ಆಗ ನನಗೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತೆಂದು ಶಾಲಾ ದಾಖಲೆ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ `ನಾನು' ಹುಟ್ಟಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅಥವಾ ಆಗಲೂ `ನಾನು' ಹುಟ್ಟಿರಲೇ ಇಲ್ಲವಾ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಾರೆ `ನಾನು' ಹುಟ್ಟಿ ದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ್ದಳು ಅಥವಾ ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸಿ .

ಅದು ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಿರಬೇಕು.

ಮಳೆ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಲೇ ಇರುವಂತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ಮಳೆ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೊಡ್ಡ ಮಳೆ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಪಿರಿ ಪಿರಿ, ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ, ಸೋನೆ ಮಳೆ! ಶಾಲೆಯ ಎಡ ಪಕ್ಕದ ಮೈದಾನದ ಬದಿಯೆಲ್ಲ ಹಾವಸೆ ಬೆಳೆದು ಹಸಿರಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹುಡುಗರು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಗುರುತೂ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕಿಲಾಡಿ ಹುಡುಗರು ಮಾಡಿದ ಜಾರುಗುಂಡಿಯೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಮನೆಯಿಲ್ಲ.

ಆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಗದ್ದೆಮನೆ ರವಿಯನ್ನೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಬಹುದಾದರೆ ಒಟ್ಟೂ 24 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಒಬ್ಬರೇ ಮಾಸ್ತರರು. ಅವರು ಘಟ್ಟದ ಕೆಳಗಿನ ಅಂಕೋಲೆಯವರು. ಒಂದೇ ಕ್ಲಾಸ್‌ ರೂಮು ಮತ್ತು ಮಾಸ್ತರರು ಇರುವಾಗ ಘಂಟೆ ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಸ್ತರರು ಸೇರಿದಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಗಂಟೆಯನ್ನು ತಂದು ಶಾಲೆ ಚಿಟ್ಟೆ ತುದಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವಂತೆ ನಿಂತಿರುವ ನೀಲಿ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಮೊಳೆ ಜಡಿದು ಸಿಗಿಸಿದವರೂ ಮಾಸ್ತರರೇ.

ಆ ಘಂಟೆಯೇ ಒಂದು ಮಾಯಾವಿ. ಪ್ರತಿ ಸಲ ಗಂಟೆ ಹೊಡೆದಾಗ ಕೇಳಿಸುವ ಸದ್ದು ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಹೊಡೆಯುವ ಗಂಟೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅವಸರ ಮತ್ತು ತಳಮಳವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ನಾನು ಭಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಗಂಟೆ ಕೇಳಿದೊಡನೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಬಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದಿನೊಡನೆ ನಾನು ನೆಹರೂ ಫೋಟೋದ ಸಂದಿಗೆ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ ಪಾರಿವಾಳಗಳಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಈ ಸಂಜೆಯೂ ಅದು ಹಾಗೇ ಇತ್ತು.

`ನಮಸ್ತೇ ಶಾರದಾದೇವಿ ಕಾಶ್ಮೀರ ಪುರವಾಸಿನಿ' ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಮಳೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿಬೀಳುತ್ತದೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಮಾಸ್ತರರು ಬಯ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರೂ ವರಾಂಡಾದ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಂತುಕೊಂಡರು. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ಮಕ್ಕಳು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭಯ ಮಾಸ್ತರರಿಗೆ. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳೇ ಕಳೆದಿರಬಹುದು.

ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ, ಎಲ್ಲರಂತೆ.

ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು ಮಳೆ ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿದದ್ದು ಕೆಲ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿದರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಅನುಕೂಲಕಗಳಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಉಳಿದರೆ ಸೈಕಲ್‌ ತುಳಿದು ಬರಬೇಕಾಗಿರುವ ಮಾಸ್ತರರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಆ ದಿನ ರಜೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹಾಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿದ ದಿನ ಹಳ್ಳ ದಾಟಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಶಾಲೆಗೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹಳ್ಳ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಬರಬೇಡಿ ಎಂದು ಮಾಸ್ತರರೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಾಸ್ತರರು ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ ಅನಂತರ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮಳೆಗೂ ಹಳ್ಳ ತುಂಬಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತ್ತು!

ನಾನು ಅಂಥದ್ದನ್ನೇನೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮನೆ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಳ್ಳವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೂ ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಳೆದಿರಬಹುದು. ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣದಾಯಿತು. ಆಗಲೇ ಆಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಸ್ತರರು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ ತಾವೂ ಹೊರಡುವುದಕ್ಕೆ ಕೊಡೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಸೈಕಲ್‌ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ ತೆಗೆದರು. ಇದ್ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಕೊಡೆ ಅರಳಿಸಿ ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದೆ. ಕಾಲಿಗೆ ಆಗ ಚಪ್ಪಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ನೆನಪು. ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನೀರು ಆಡುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ಮೂರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಹುಡುಗ ಮೂರ್ತಿಯೂ ಇದ್ದ.

ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದಿಂದ ದಣಪೆ ದಾಟಿ ಎಡಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದೊಡನೆ ಕಾಲುಗಳು ಗುಡ್ಡೆಯಿಳಿಯತೊಡಗಿದವು. ಹೋಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತ ಸಿಂಬಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಭಾಗೀರಥಿ ಮತ್ತು ಗಣಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾಗೇ ನಿಂತುಕೊಂಡೆವು. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಭಾಗೀರಥಿ ಮತ್ತು ಗಣಪತಿ ಒಂದೇ ಕೊಡೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಕಾಣದಾಗುವ ತನಕ ಮೂರ್ತಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ.

ನನಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಹತ್ತಿರದವರಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಗಣಪತಿ ಆವಾಗಾವಾಗ ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮಾಡುವುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭಾಗೀರಥಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಾಗಲ್ಲ. ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಿಡಿ, ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಡುತ್ತ ಕಿಸಕ್ಕನೇ ವಿನಾಕಾರಣ ನಗುತ್ತ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ.

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆ ಒಂದೇ ಕೊಡೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿದರೂ ಬೇರೇನೂ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಣಪತಿಯೋ ಭಾಗೀರಥಿಯೋ ಕೊಡೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರಬಹುದು. ಒಂದೇ ಊರಿನವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟೆ.

ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಕಪ್ಪೆಗಳು ವಟಗುಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಜೊತೆ ಜೀರುಂಡೆ-ನೊರಜುಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಗೌಜೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರಭಸದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಹಳ್ಳದ ಸದ್ದು ಈ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಇಳಿದಂತಿತ್ತು.

ಮೂರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜಾರಿಕೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹುಶಾರಿಯಿಂದ ಗುಡ್ಡ ಇಳಿದು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾಂತರವಾದ ಪುಟ್ಟ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಯಾಕೋ ಮೂರ್ತಿ ಒಂಥರಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಅನಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಏರು ಏರಿ ದಣಪೆ ದಾಟುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ- ಆ ಗೇರು ಗಿಡದ ಬುಡದ ಕಪ್ಪು ಎಲೆಗಳ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ , ಸರಿಯಾಗಿ ಆ ಬಿದಿರು ಮೆಳೆ ಪಕ್ಕ ಅಂದರೆ ಕರಿಮುಳ್ಳೆಣ್ಣು ಗಿಡದ ಎದುರು ನಿಂತು- ಗುಟ್ಟು ಹೇಳುವವನಂತೆ ಮೂರ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದ.

`ಭಾಗೀರಥಿ ಮತ್ತು ಗಣಪತಿ ಒಂದೇ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದಾರೆ'

ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ನಾನು ಗಣಪತಿ-ಭಾಗೀರಥಿಯನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಮೂರ್ತಿ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತರ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಗಣಪತಿ-ಭಾಗೀರಥಿಯರ ಮಿಥುನ ಭಂಗಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದ. ಆಗಲೂ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಹೀಗೆ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ.

ಏನೋ ಹೊಳೆದಂತಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ಹೊಳೆದಂತಾದಾಗ ಯಾಕೋ ಒಂಥರಾ ಪುಳಕವಾಯಿತು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಮೈ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು!

ಹಾಗೆ `ಅರ್ಥ'ವಾದ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಮೋಸೋಮ್‌ಗಳು ಸಂಯೋಜನೆಗೊಂಡವು.

ಇಪ್ಪತ್ಮೂರಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರು ಸೇರಿ ನಲವತ್ತಾರಾಯಿತು.

ಅವಳ ಜೀವಕೋಶವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು.

ಆ ಕೋಶ ಎರಡಾಯಿತು.

ಎರಡು ನಾಲ್ಕಾಯಿತು.

ನಾಲ್ಕು ಎಂಟಾಗಿ, ಎಂಟು ಹದಿನಾರಾಗಿ ಎರಡನೂರಾ ಐವತ್ತಾರಾಯಿತು.

ಅದು ಮತ್ತೆ ದ್ವಿಗುಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಭ್ರೂಣ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.

ಅವಳಿಗೆ ಕಣ್ಣಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ, ಕಾಲು-ಕೈ,ತೊಡೆ, ಮನಸ್ಸು, ಮೊಲೆ, ಮಾಲೆ,ಮೈಲಿಗೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

***

ಸಂಪಿಗೆಕಾಡು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬರುವುದು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಮುಳ್ಳೆಣ್ಣು ಕೊಯ್ಯುತ್ತ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾಯ್ಕನ ಮನೆ ರಾಮಚಂದ್ರನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅಥವಾ ಅಚ್ಚೆ ಮನೆ ಮೂರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಗೋಲಿ ಆಡುತ್ತ ಉಳಿದುಬಿಡೋಣ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತ್ತು. ಆದರೂ ಯಾರದೋ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಬದ್ಧವಾದವನಂತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹಾಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಅಥವಾ ತಿಂಗಳೇ ಕಳೆದಿರಬಹುದು.

ಮಳೆ ಒಂದು ಸುತ್ತಿನ ತನ್ನ ಆರ್ಭಟ ಮುಗಿಸಿತ್ತು. ವಟರುಗುಟ್ಟುವ ಕಪ್ಪೆಗಳು, ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪುಳಕದಲ್ಲಿ ತೇಲಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಭ್ರೂಣ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.

ಮೊದಲು ಅವಳಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಂತು. ಕೈ ಕಾಲು, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ, ಕಿವಿ ಮತ್ತು ಜಡೆ . ಜಡೆಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ದಂಡೆ. ಬೆನ್ನಿಗೆ ಪಾಟೀ ಚೀಲ, ಹಣೆಗೆ ಕಾಡಿಗೆ, ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಕ್ಕಿಯಷ್ಟು ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಮೈಗೆ ಲಂಗ-ಪಲಕ. ಇದೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಬೇಗ ನಡೆದುಹೋಯಿತು.

ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಏಳು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು!

ಅವಳು ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ

ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿನವಳೇ. ನಮ್ಮದೇ ಬೇಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸುಬ್ರಾಯನ ಪಕ್ಕ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ. ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ.

***

ಈ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಅವಳು ಅಂದರೆ ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಳು, ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಮುಖ, ಮೈ, ಹೆಸರು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡಳು ಎಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ನಾನು ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಸೀತಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸವಿತಾ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಳು. ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ `ಅವಳು' ಟೀಚರ್‌ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬದಲಾಗಿ ಬೇರೆ ಹುಡುಗಿಯಾದಳು. ಆ ಹುಡುಗಿಗೂ ಒಂದು ಹೆಸರಿತ್ತು. ಅದು ಈಗ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ. ಎಂಟನೆ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿತ್ರವಾದಳು. ಮೂಕಾಂಬಿಕೆಯಾದಳು. ಕಮಲಾಂಬಿಕೆಯಾದಳು. ದೀಪ್ತಿಯಾದಳು. ತಬಸ್ಸುಮ್‌ ಆದಳು. ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾದಳು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ ಮುಗಿಯಿತು.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಇನ್ನೇನೇನೋ ರೂಪಾಂತರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತ `ಕಾದಲಕ್ಕು ಮರ್ಯಾದೈ' ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶಾಲಿನಿಯಾದಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಜಾನಕಿಯಾದಳು. ಚಾಲುಕುಡಿಯಿಂದ ವಾಪಸಾಗುತ್ತ ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತ ಘಲ್‌ ಘಲ್‌ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಹುಡುಗಿಯಾದಳು. ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹೆಸರು, ವಿಳಾಸಗಳೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೈಹೀಲ್ಡ್‌ ಸುಂದರಿಯಾದಳು. ಸಪ್ನಾ ಬುಕ್‌ ಸ್ಟಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ನೋಡಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಜಿಂಕೆಮರಿಯಾದಳು. ಬಸವನಗುಡಿಯ ಡಿವಿಜಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಚೆಂದದ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಅಕ್ಕ ಆದಳು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ತಂಗಿಯಾದಳು. ಒಮ್ಮೆ ಜೀನ್ಸ್‌ ಹಾಕಿದಳು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಿಡಿ ತೊಟ್ಟಳು.

ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಇನ್ನೇನೇನೋ ಆಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಸುಂದರ ದನಿಯಾದಳು. ಎಫ್‌ ಎಂ ನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ತೇಲಿ ಬಂದ ಅಭಿಸಾರಿಕೆಯಾದಳು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಇನ್ನೇನೋ ಹೆಸರಿನವಳಾದಳು. ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಅವಳಾದಳು. ಅವಳಾದಳು ಮತ್ತು ಅವಳಾದಳು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಲಾಲ್‌ಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವ ಹುಡುಗಿಯಾದಳು.

ದಾಖಲಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಅವಳು ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಳು!